Vanaf toen wist ik het zeker, ....
Zoals veel andere mensen vroeg ik mij als kind af wat waar was: dat de Aarde en al het leven hierop in zes dagen was geschapen door God, zoals in het Oude Testament staat; of dat deze zich geleidelijk, over miljarden jaren, had ontwikkeld tot wat deze nu is, zoals de evolutieleer vertelt? Hoewel me toen al opviel dat de inhoud op hetzelfde neerkwam, behalve de tijdsperiodes, begreep ik pas op latere leeftijd dat het ook hetzelfde ís. Voor God kan een dag zowel 1 seconde zijn als 4 miljard jaar. Het scheppingsverhaal van de Bijbel is een metafoor voor de evolutieleer. Schijnbaar wisten onze voorouders al intuïtief, wat de huidige academische wetenschap aantoont door de fysieke wereld te onderzoeken. Ook in veel andere (oude) culturen wordt evolutie als scheppend principe genoemd, zij het vaak in andere metaforen.
Als mensen aan mij vroegen of ik in God geloofde zei ik heel lang: als God de natuur is, dan geloof ik in God. In een man met een baard geloofde ik niet.
Toen ik eind dertig was, hield de onenigheid tussen diverse religies mij erg bezig. In mijn ogen was deze helemaal niet nodig, aangezien ze allemaal hetzelfde uitgangspunt hebben (gehad), namelijk dat alles één is. In die tijd ging ik op vakantie in Zweden. Ik reed naar een parkeerplaatsje op een afgelegen plek om een cultureel object te bekijken. Rond deze parkeerplaats stonden prachtige hoge bomen en toen ik uit mijn auto stapte keek ik omhoog om deze te bewonderen. Totaal onverwacht kwam er op dat moment een enorme, onbeschrijfelijke golf van Liefde en Gelukzaligheid over mij heen. Vanaf toen wist ik het zeker, er bestaat zoiets als God.
Dat gevoel is jaren bij me gebleven en heeft zich geïntensiveerd. En ik dacht dat ik het nooit meer kwijt zou raken. Door een opeenstapeling van gebeurtenissen gebeurde dit echter wel en leerde ik ook die andere kant van het Oneindige en van mijzelf tot in het diepst kennen. Maar ook deze duistere golf trok voorbij en nu weet ik wat het betekent om binnen jezelf licht en donker met elkaar te moeten leren verzoenen. Dat is hard werken en de valkuil om het donkere niet te willen accepteren en alleen dat liefdevolle, gelukzalige te willen ervaren en zien is er nog steeds. Maar hoewel het komen en gaan van dingen een natuurwet is, lijkt het me ook heel natuurlijk dat ieder levend wezen liever lichtheid voelt dan duisternis. Misschien, omdat we allemaal uiteindelijk uit die lichtheid vandaan komen? Want wat nog wezenlijker is: als je de rust diep in je zelf (weer) wilt en kunt vinden, blijkt er iets als lichtheid te zijn wat nooit verdwijnt, ook al kun je dit even niet meer of nog niet vinden. Zoals de zon elke dag achter de horizon lijkt te verdwijnen, maar er eigenlijk altijd is. Die golf van Liefde en Gelukzaligheid is ook te vinden in je eigen Middelpunt.